Przedszkole eko w Sianowie
Żłobek Gminny "Skrzat" w Sianowie

ul. Słowackiego 3
76-004 Sianów

Tel/fax. (094) 318-52-94
przedszkole.sianow@wp.pl

Wtorek 21. Listopada 2017
Imieniny: Janusza, Marii i Reginy

Przedszkole gminne w Sianowie

CO RODZIC WIEDZIEĆ POWINIEN

Co rodzic wiedzieć powinien, jak ukierunkować działania, aby ukształtować twórcze dziecko

               

                Podstawą skutecznego funkcjonowania we współczesnym świecie jest postawa twórcza. Dziecko w wieku przedszkolnym cechuje naturalna potrzeba aktywności, ekspresyjnego wyrażania uczuć. Jedną z nich jest spontaniczne organizowanie zabawy w role, aktywność w formie ruchowej, słownej, plastycznej . Dzięki niej małe dziecko zdobywa umiejętności , nawiązuje kontakty społeczne z rówieśnikami, dorosłymi. Twórczość własna jest dla niego źródłem radości, zabawy, formą uczenia się i zdobywania wiedzy o otaczającym świecie. Rozbudzenie zainteresowania sztuką, odkrywanie w sobie uzdolnień służy zaspokajaniu przez dziecko potrzeby kreowania roli, ekspresji , a tym samym zapewnia mu prawidłowy rozwój. Zabawa w teatr , odgrywanie scenek, jest jednym ze sposobów wychowywania dzieci . Ulubioną formą działalności , która dostarcza wiele satysfakcji z własnych możliwości twórczych. Wiek przedszkolny to najważniejszy okres w życiu dziecka. Rozwijanie jego inwencji twórczej, wyobraźni , jest integralną częścią składową kształtowania pełnej osobowości.

                Wiek przedszkolny dziecka jest tym okresem w życiu człowieka w którym kształtują się podstawowe umiejętności .Celem wychowania przedszkolnego zgodnie z podstawą programową jest

-- poznanie siebie i świata

-- nabywanie umiejętności poprzez działanie

-- odnajdywanie miejsca w grupie

-- budowanie systemu wartości

Zabawa w teatr, odgrywanie scenek ,inscenizacji uwzględnia wszystkie wyżej wymienione, potrzeby : intelektualne, emocjonalne, moralne i estetyczne. To praca nad słowem, poprawnością wymowy , ruchem , mimiką ,gestem , tak ważnym w dzisiejszym świecie . Zajęcia teatralne mają też charakter terapeutyczny. Dzieci pokonują trudności : nieśmiałe i zalęknione nabywają odwagi, nadpobudliwe ,,wyciszają się ‘’ w sferze emocjonalnej ,eliminowane są negatywne emocje i zastępowane pozytywnymi . W dzisiejszym świecie , w dobie zaniku pewnych wartości , problemów z przystosowaniem troska o wszechstronny rozwój osobowości , jest naczelnym celem przedszkola , ideałem pedagogiki ,która ma za zadanie przysposobić wszystkie dzieci do twórczego działania . W różnych dziedzinach aktywności w obszarach : plastyka , muzyka , literatura , teatr, sport.

CO RODZIC WIEDZIEĆ POWINIEN?

1. O DZIECIACH AGRESYWNYCH

• Jeśli dziecko przejawia skłonność do agresji, nie wolno karać go surowo, nie wolno stosować zwłaszcza kar fizycznych.

• Kary fizyczne wzmacniają agresywne zachowanie dziecka. Dziecko bite przez rodziców, bije swoich rówieśników, naśladując w ten sposób postępowanie dorosłych.

• Wytworzeniu postawy agresywnej sprzyja atmosfera nieporozumień nie porozumień i kłótni, w jakiej żyje dziecko. Uczmy dziecko zaspokajania swoich potrzeb bez stosowania siły i przemocy.

• Od najmłodszych lat wdrażamy dziecko do zgodnego obcowania z rówieśnikami, uczymy je współdziałania, współczucia, niesienia pomocy.

 

CO RODZIC WIEDZIEĆ POWINIEN?

2. O DZIECIACH NIEŚMIAŁYCH

• Pamiętajmy, że jeśli dziecko rzadko przebywa w towarzystwie

rówieśników, nie potrafi nawiązać z nimi kontaktu nawet,

jeśli tego bardzo pragnie.

• Stosunek dziecka do samego siebie, jego ocena własnych zdolności i możliwości zależy przede wszystkim od tego, jak oceniają go dorośli, zwłaszcza matka i ojciec.

• Jeżeli dziecko słyszy często ujemne uwagi o swoim zachowaniu, o swoich uzdolnieniach, uzdolnieniach swojej urodzie, nabywa przekonania, że jest od innych gorsze, mniej warte, nabiera poczucia niższości.

• Nieśmiałość wynika z przekonania dziecka o tym, że jest od innych gorsze, mniej zręczne, mniej ładne, mniej mądre i z lęku, że inne dzieci je wyśmieją, odrzucą lub skrzywdzą.

• Nieśmiałość to cecha niepożądana, kłopotliwa dla dziecka i jego otoczenia.

• Poczucie mniejszej wartości i lęk w sytuacjach społecznych powstałe w latach dziecięcych utrzymują się często przez całe życie. Rodzice powinni troszczyć się o to, by ich dziecko wierzyło w swoje możliwości, akceptowało siebie i aby chętnie i z łatwością nawiązywało kontakty z otoczeniem.

 

CO RODZIC WIEDZIEĆ POWINIEN?

3. O DZIECIACH UPARTYCH

• Upór w wieku przedszkolnym bywa dość często zjawiskiem rozwojowym, dziecko uświadamia sobie swoją odrębność pragnie zaznaczyć niezależność, przeciwstawiając się dorosłym.

• Upór przejawiają dzieci, których pragnienia i dążenia cechuje duża siła.

• Upór jest dla dorosłych kłopotliwy, jest przejawem niedojrzałości dziecka, nie jest jednak właściwością zdecydowanie negatywną.

• Nie należy przełamywać uporu siłą, klapsem, przemocą. Tylko cierpliwa perswazja i ukazywanie dziecku obiektywnych racji jest środkiem skutecznym.

• Jeśli to możliwe, starajmy się szanować pragnienia i dążenia dzieci, nie podporządkowywać ich sobie tylko dla zasady, dla pokazania, że to dorośli zawsze decydują.

 

CO RODZIC WIEDZIEĆ POWINIEN?

4. O dzieciach nadpobudliwych

Wychowując dziecko nadpobudliwe należy:

• Zapewnić mu atmosferę spokoju i bezpieczeństwa oraz rytmiczny plan dnia.

• Poświęcić dziecku codziennie trochę czasu na rozmowę lub wspólną zabawę, ograniczyć mu czas oglądania telewizji.

• Odnosić się do dziecka z wyrozumiałością i cierpliwością, rozumieć, że jego „ niegrzeczność „ nie wynika ze złośliwości, ale z nieumiejętności kontrolowania swojego zachowania.

• Postępować z dzieckiem konsekwentnie, uzgodnić z nim jego stałe obowiązki i kontrolować czy je wykonuje.

• Polecenia dane dziecku formułować krótko i jasno, unikać formy rozkazującej, dostosować je do możliwości dziecka ( początkowo dobrze jest pomagać w wykonaniu).

• Nie ograniczać nadmiernie ruchliwości dziecka, jego wzmożoną potrzebę ruchu zaspakajać zabawami ruchowymi na świeżym powietrzu, gimnastyka, tańcem, pływaniem itp.

• Dbać o to, aby dziecko było czymś zajęte. Dla dzieci nadpobudliwych szczególnie wskazane są zabawy tzw. ciche: układanki, loteryjki, wycinanki, malowanie, lepienie itp. ( uczą one wytrwałości oraz koncentracji uwagi).

• Zabawy z rówieśnikami organizować pod kontrolą dorosłych niekiedy pomagać dzieciom w wyborze i zaplanowaniu zabawy, interweniować w przypadku konfliktów, zachęcać do zgody).

• Na wzmożoną pobudliwość dziecka reagować spokojnie, stosować metody perswazyjne. Krzyk, bicie, straszenie odnoszą wprawdzie chwilowy skutek, pogłębiają jednak nadpobudliwość dziecka.

• Gdy dziecko przeżywa sytuację konfliktową, nie zostawiać go zbyt długo w napięciu emocjonalnym.

• Chwalić dziecko, gdy jest grzeczne i potrafi się opanować.

• Dziecku nadmiernie pobudzonemu proponować czynności relaksujące leżenia i słuchanie muzyki lub bajki, ciepłą kąpiel lub przytulić je i pogłaskać po głowie itp.

• Dbać o to, aby dziecko zasypiało spokojnie.

 

CZEGO NIE NALEŻY MÓWIĆ DZIECKU!

• Nic dobrego z Ciebie nie wyrośnie

• Jesteś najgorszym dzieckiem, jakie znam

• Lepiej wcale nie zaczynaj

• Za bardzo sobie ufasz

• Dzieci takich rzeczy nie rozumieją

• Ciekaw jestem jak daleko zajdziesz

• Gdyby to się udało zrobić, to by już na to wpadli

• Trafiło się ślepej kurze ziarno

• Szkoda fatygi

• Masz dziurawe ręce

• Masz dwie lewe nogi

• Jesteś patentowanym leniem

 

CO NALEŻY MÓWIĆ DZIECKU!

• Nie jesteś gorszy od innych

• Każdy początek jest trudny

• Nie święci garnki lepią

• Inni potrafią i ty potrafisz

• Do odważnych świat należy

• Nie od razu Kraków zbudowano

• Następnym razem będzie lepiej

• Wiem, że jak się postarasz, to na pewno potrafisz

• Jak będziesz pracował systematycznie, to się nauczysz

• Jak się postarasz na pewno odniesiesz sukces

 

                Źródłem bogatych przeżyć i wrażeń, niezastąpionym sposobem wzbogacania wyobraźni oraz rozbudzania zainteresowania otaczającym światem ludzi i zwierząt jest literatura dziecięca dla przedszkolaków. Stwarza ona możliwości twórczego działania, szczególnie przez inspirowanie różnego rodzaju zabaw, a przede wszystkim zabaw inscenizowanych. Odtwarzanie treści utworów literatury dziecięcej w formie dramatyzowanej wywiera silny wpływ na przeżycia i emocje wychowanków, każde dziecko przeżywa fikcyjne sytuacje pokazane w opowiadaniach lub wierszach, identyfikuje się z bohaterami i jakby uczestniczy w ich przygodach, radościach i smutkach. Dziedziną szczególnie sprzyjającą rozwojowi spontanicznej, twórczej wypowiedzi dziecka, chociażby ze względu na różnorodność wyrazu: słowo, śpiew, ruch, dźwięki instrumentów, różne efekty akustyczne jest muzyka. Wpływa ona na rozwój ogólny dzieci, zarówno w zakresie sprawności fizycznej, jak i intelektualnej. Ogromną radość sprawia dzieciom działalność polegająca na naśladowaniu, przetwarzaniu tego, co usłyszały oraz poszukiwaniu takich rozwiązań, które są inne od tego, co pokazał kolega.

                Aktywność twórczą dziecko rozwija także poprzez działalność plastyczną, która rozwija inicjatywę dziecka, wiarę we własne siły, a więc cechy bardzo cenne w życiu. Pobudza też rozwój umysłowy i emocjonalny, usprawnia ręce dzieci, stanowi teren ich artystycznych doświadczeń. Wynikiem dziecięcej twórczej aktywności plastycznej dziecka mogą być wspaniałe wytwory w postaci malowanych obrazów, kukiełek, ulepianek, a także kostiumów dla aktorów. Wszystko to może zostać użyte do różnych inscenizacji w trakcie, której dzieci przedstawiają treść opowiadań za pomocą wykonanych przez siebie kukiełek, kostiumów itp. Duża swoboda oraz radość, z jaką występują dzieci przed swoimi koleżankami i kolegami – widownią, utwierdza nas nauczycieli w przekonaniu, że to, co stworzymy wspólnie z dziećmi, pozwala dzieciom na autentyczność oraz daje możliwości ujawnienia tych zdolności, które wydają się z pozoru nie istnieć w małym człowieku, jakim jest dziecko. Pomyślny rozwój tej twórczości zależy w dużej mierze od stosunku nauczyciela do dziecka i jego wytworów. Dziecko oczekuje zachęty, aprobaty, życzliwego zainteresowania ze strony nauczycielki. Dobrze się czuje, gdy jest przeświadczone, że to, co samo zdziała i powie, jest dla niej ciekawe, nawet, jeśli w danej chwili nie znajduje ona czasu na dłuższe zajęcie się nim. Oschłość, krytyczne uwagi, wygórowane wymagania i ostre rygory paraliżują aktywność dziecka i jego wiarę we własne siły. Tym samym hamują też jego twórczość. Stwarzanie warunków dla dobrego samopoczucia dziecka i kierowania rozwojem jego twórczości w istotnym tego słowa znaczeniu wymaga również obserwowania dzieci i poznawania ich wytworów. Rysując, wycinając, czy lepiąc na dowolny temat dzieci mają szerokie pole do rozwoju pomysłowości, samodzielnie kształtują formy swoich wytworów, a także same mogą dobierać potrzebny materiał. Wskazane jest również, aby mogły dokonać wyboru jednej spośród kilku technik plastycznych, jakie im nauczyciel w danym czasie udostępnia.

                Doświadczenia twórcze z dziećmi powinny być organizowane ze świadomością, że najważniejszy jest sam proces tworzenia, eksperymentowanie z tworzywem obrazu, rozbudzanie wrażliwości i wyobraźni dziecięcej, którą dorosły traci, jeśli nie jest twórcą. Bardzo istotne jest budowanie warunków do aktywności twórczej poprzez wewnętrzną motywację do działania oraz osobisty stosunek do czynności powiązanych z uczuciem radości, uporu przy pokonywaniu trudności. W środowisku przedszkolnym jak i domowym, rodzinnym konieczne jest zabezpieczenie różnorodnych środków materialnych, a czasem pokaz sposobu wykorzystania. Wytwory dzieci muszą mieć swoje miejsce np. na gazetce ściennej, w kącikach tematycznych, wystawkach.

 

 

Bibliografia:

1. H.Spionek „Psychologiczna analiza trudności i niepowodzeń szkolnych” Warszawa 1970, PZWS, s.185.

2. „Program wychowania w przedszkolu” Warszawa 1981, WsiP

3. Red. M. Szurmiak „Rozpoznawanie i reedukacja uczniów o częściowo zaburzonym rozwoju psychomotorycznym” Kraków 1982, WPWZ, s.85.

4. T. David Maclay „Psychoterapia dzieci” Warszawa 1973.

5. A.Kozłowska „Zaburzenia emocjonalne u dzieci w wieku przedszkolnym” Warszawa 1984, WsiP.

6. T. Danielewicz, A. Koźmińska, J. Manguska „Terapia uspakajająca i rozwijająca dla dzieci nerwicowych i dyslektycznych” Warszawa 1974.

7. K. Dąbrowski „Co to jest higiena psychiczna” Warszawa 1962, NKM.

8. Bogdanowicz „Bon Depart – metoda aktywizowania rozwoju psychomotorycznego i rehabilitacji psychomotorycznej” Olsztyn 1975.

 

Artykuł opracowała: Alicja Dąbrowska