Przedszkole eko w Sianowie
Żłobek Gminny "Skrzat" w Sianowie

ul. Słowackiego 3
76-004 Sianów

Tel/fax. (094) 318-52-94
przedszkole.sianow@wp.pl

Wtorek 21. Listopada 2017
Imieniny: Janusza, Marii i Reginy

Przedszkole gminne w Sianowie

Czy jesteś dobrym rodzicem ?


Kiedy dziecko przychodzi na świat, jesteśmy nastawieni na spełnienie jego potrzeb. Chcemy zrobić wszystko, żeby czuło się komfortowo i było szczęśliwe.

To naturalna, wręcz instynktowna postawa rodzicielska. Niemowlęciu należy się troska, intymny kontakt z mamą, czułe zainteresowanie ze strony taty. Trzeba je nakarmić, pocieszyć, kiedy płacze, zabawić. Wiadomo, co jest dla niego dobre.
Rzecz staje się bardziej skomplikowana, kiedy dziecko rośnie, jego osobowość rozwija się, a dążenia i pragnienia nie są już tak jednoznaczne i proste. Teraz równie ważne jak opieka jest wychowywanie. Niestety, nikt nas nie uczy, jak być dobrymi rodzicami. Każdy sam dochodzi do tego, co to właściwie znaczy. Styl wychowania, który realizujemy, to wypadkowa naszych własnych życiowych doświadczeń (przede wszystkim tych, które zebraliśmy sami jako dzieci), obserwacji innych rodzin, wiedzy zaczerpniętej z poradników, naszego systemu wartości życiowych.

Jakimi rodzicami jesteśmy? Jaki styl wychowania panuje w Waszej rodzinie?

Niektórzy rodzice bardzo obawiają się tego, żeby dziecko "nie weszło im na głowę".

Uważają, że powinno znać swoje miejsce, podporządkowywać się woli rodziców, którzy najlepiej wiedzą, co dla niego dobre, co właściwe i słuszne.        

                                                                                          
Naczelną wartością jest dla nich posłuszeństwo, a pożądanym efektem zabiegów wychowawczych - tak zwane "grzeczne dziecko". To rodzice decydują, ile malec powinien zjeść na obiad, wmuszają znienawidzone przez niego buraczki, bo przecież są takie zdrowe.

Strofują, pouczają, krytykują, kiedy ono próbuje "wierzgać", i chwalą, kiedy jest "grzeczne". Potem wybierają mu kolegów, zainteresowania, narzucają sposób spędzania wolnego czasu, a nawet. to, jaką ma mieć fryzurę.
Są święcie przekonani, że dominacja dorosłych może dzieciom wyjść wyłącznie na dobre, że to właśnie ich rolą jest dokonywanie wyborów za syna czy córkę, że nie ma potrzeby pytać kilkulatka o zdanie.

Taki rodzic-wodzirej, rodzic-przełożony, narzucając dziecku swoje surowe wymagania i nieodwołalne decyzje, musi sprawować daleko posuniętą kontrolę oraz karać za niesubordynację. Bardzo dużo energii i uwagi poświęca utrzymaniu dyscypliny, a znacznie mniej zależy mu na stworzeniu prawdziwej więzi z dzieckiem, na poznaniu jego psychiki, dążeń i marzeń. Wydaje mu się, że okazywanie miłości polega na kierowaniu potomkiem.

Tak pod skrzydłami taty-autokraty czy mamy-despotki rośnie mały konformista, posłuszna marionetka, która nie ma szans, żeby nauczyć się rozpoznawać własne potrzeby, dokonywać wyborów. Na pozór wszystko świetnie funkcjonuje, a otoczenie z zazdrością patrzy na dobrą, wzorową rodzinę. Nie ma w niej miejsca na kontestację czy nieodpowiednie zachowanie młodego człowieka.

Drugi możliwy scenariusz to nieustające starcia z dzieckiem, które ma na tyle silną osobowość, że nie pozwala wtłoczyć się w ramki przygotowane przez rodziców. Życie rodzinne staje się wojną pozycyjną, aż wreszcie nadchodzi czas wielkiego buntu i nastolatek odrzuca nie tylko domowe ograniczenia, ale także mamę i tatę, którzy go nie rozumieją.

Ten styl wychowania w gruncie rzeczy robi krzywdę dzieciom. Czyni wielkie szkody w sferze emocjonalnej, bo łamie osobowość, tępi indywidualność, uczy życia w fałszu i ciągłym poczuciu winy. W dorosłym życiu dzieci te będą ludźmi o niskiej samoocenie, nieufnymi i lękliwymi, albo agresywnymi, nieliczącymi się z prawami i potrzebami innych.

Inni rodzice, uważający się za nowoczesnych, postanawiają również w stosunku do dziecka być "na luzie", nie korzystać z praw silniejszego i starszego. To rodzice-kumple, którzy bardzo nie lubią pojęcia "władza rodzicielska". Ich dziecko może samo rozstrzygać, co zaakceptuje, a na co się nie zgodzi. Jest pytane o zdanie w każdej sprawie: Czy już pójdzie spać? Czy połknie niesmaczne lekarstwo? Czy włoży dziś kalosze? Jeśli mama czy tata ma zamiar podjąć jakąś decyzję dotyczącą malca, proponuje to i wyczerpująco tłumaczy swoje motywy. Usprawiedliwia się, a kiedy spotyka się z protestem dziecka, ustępuje. Tacy rodzice są przekonani, że trzeba robić wszystko, żeby dziecko było szczęśliwe i stawiają znak równości między szczęściem a swobodą małego człowieka. Są tolerancyjni aż do pobłażliwości, anielsko cierpliwi, nadludzko wyrozumiali. To prosta droga do całkowitego podporządkowania się dziecku. Wkrótce stają się jego niewolnikami, zależnymi od kaprysów malca, gotowymi zrobić wszystko, żeby ono było z nich zadowolone, żeby ich kochało.

Skąd bierze się taka, potrzeba przypodobania się dziecku za wszelką cenę? Dlaczego niektórzy dorośli czują obowiązek zdobywania popularności u własnego potomka? Są tak niepewni, czy ono ich kocha, że nie ważą się wystawić dziecięcej miłości na próbę jakichkolwiek wymagań. Są to rodzice:
- ślepo i niemądrze kochający - jedynaka, dziecko chore lub takie, na które bardzo długo czekali, chcieliby mu przychylić nieba i są gotowi na wszelkie poświęcenia;
- zmęczeni ciągłymi konfrontacjami z dzieckiem o silnej osobowości, którzy uważają, że dla świętego spokoju lepiej mu się nie sprzeciwiać;
- leniwi, którym wydaje się, że łatwiej jest iść na ustępstwa niż stawiać wymagania i potem konsekwentnie je egzekwować;
- zapracowani, mający poczucie winy wobec dziecka, któremu poświęcają zbyt mało czasu i uwagi, pragnący mu to wynagrodzić przez większą swobodę;
- niepewni swoich rodzicielskich kompetencji, obawiający się, że mogą popełnić wobec córki lub syna błędy wychowawcze, które zaważą na jego psychice i potem odbiją się niekorzystnie na jego losach.

Potomstwo rodziców niewolników wzrasta w poczuciu wszechmocy. Nie stawia się mu ograniczeń i wymagań, spełnia się każdą zachciankę, więc nie ma ono okazji nauczyć się radzenia sobie z poczuciem frustracji czy zawodu. Takie dziecko rośnie w przekonaniu, że świat został stworzony dla niego, że jest mu poddany. Rodzice stają się jego ofiarami, którymi coraz skuteczniej manipuluje. Oczekiwania i żądania malca rosną, a zawojowani rodzice nie mogą już cieszyć się życiem, realizować swoich pragnień i planów, mieć prawa do prywatności. Udręczeni, zniewoleni, bezsilni, nie potrafią już lubić ani dziecka, ani siebie samych w tej żałosnej roli. Zaciskają zęby, aż w końcu ich wytrzymałość wyczerpuje się i następuje wybuch długo tłumionych negatywnych emocji. Tracą popularność, o którą tak długo zabiegali Wewnętrzny przymus każe im pracować na nią od nowa. Dziecko też wcale nie jest szczęśliwe w tym wychowawczym "luzie". Władza absolutna, którą ma nad dwiema najbliższymi dorosłymi osobami, musi działać demoralizująco. Mały człowiek nie czuje się bezpieczny, bo nie ma obok siebie nikogo silnego, wiedzącego lepiej. Żeby uczyć się funkcjonowania w świecie, potrzebuje przewodnika, autorytetu. A jakim autorytetem może być mama, która jest uległa we wszystkim, lub tata, który niczego nie wymaga? Dochodzi do wniosku, że tak naprawdę rodzicom wcale na nim nie zależy, że pozostawili go samemu sobie, skoro nie reagują na jego złe postępowanie. Takie dziecko wyrośnie na egocentryka, niezdolnego do kompromisu, do współżycia z innymi, do kochania. Aspołeczne, nastawione roszczeniowo do świata, pozbawione empatii, będzie miało ogromne kłopoty w relacjach z ludźmi. Stanie się nieszczęśliwym dorosłym, z którym nikomu nie jest dobrze.

Literatura:
- Dembowski - "Rodzina w świetle psychologii"
- J. Spłowiej "Rodzina jako źródło zaburzeń w wychowaniu"
- M. Ziemska "Rodzina i dziecko"
- M. Przetacznikowa, Z. Włodarski "Psychologia wychowawcza"

 

 

wyszukała Elżbieta Niedbała