Przedszkole eko w Sianowie
Żłobek Gminny "Skrzat" w Sianowie

ul. Słowackiego 3
76-004 Sianów

Tel/fax. (094) 318-52-94
przedszkole.sianow@wp.pl

Wtorek 21. Listopada 2017
Imieniny: Janusza, Marii i Reginy

Przedszkole gminne w Sianowie

Warto przeczytać

Zabawa jako typowa forma działalności małego dziecka

Zabawa stanowi podstawową formę aktywności człowieka. Pojawia się w różnych fazach jego rozwoju i różną pełni w nich rolę. Przyczyniając się do jego rozwoju, sama także temu rozwojowi podlega. Prawdziwa zabawa, czyli stworzona przez dziecko od początku do końca występuje w wieku przedszkolnym, który nazywany bywa czasami po prostu wiekiem zabawy. W wieku 2,5 lat czynności wykonywane przez dziecko na przedmiotach codziennego użytku oraz na zabawkach są nie tylko coraz bardziej różnorodne, lecz także coraz bardziej specyficzne. Dziecko podczas zabawy poznaje i przeżywa to, czego nie doświadczyłby w inny sposób. Należy jednak właściwie zorganizować pracę wychowawczo – dydaktyczno - opiekuńczą, zabawki muszą być dostosowane do wieku dziecka, a zabawa tak kierowana, by uczyła je myśleć i pracować.

 Podstawowymi formami pracy z dziećmi 2,5-letnimi są:

* Zabawy manipulacyjno-konstrukcyjne,

* Zabawy dydaktyczne,

* Zabawy tematyczne inaczej twórcze czy też naśladowcze,

* Zabawy umuzykalniające,

* Zabawy ruchowe o charakterze gimnastycznym.

Zabawy tematyczne

Zabawa tematyczna, jak wskazuje jej nazwa polega na bawieniu się w coś lub w kogoś. Dziecko 2,5 letnie potrafi bawiąc się - improwizować, odtwarzać i naśladować. Przedmioty, którymi dziecko posługuje się w swej zabawie mają przeważnie umowny: liść jest talerzem, krzesło autem lub samolotem. W zabawach odtwarzane są czynności zaobserwowane przez dziecko
w życiu codziennym. W wieku 2,5 lat uczy się karmić lalę, wozić ją w wózeczku, przykrywać kołderką. Wszystkie te czynności wykonywane są jednak oddzielnie i kolejność ich jest przypadkowa.

Zabawy konstrukcyjne

Do zabaw konstrukcyjnych w ich najszerszym znaczeniu zalicza się te wszystkie czynności zabawowe, w których wyniku powstaje określony wytwór. W drugim półroczu 2 roku życia krystalizują się zaczątki nowych form działania: naśladownictwo, będące przygotowaniem do zabaw tematycznych.

Zabawy dydaktyczne

Podstawową ich cechą jest to, że opracowują je wychowawcy do określonych celów kształcących. Dzieci w wieku 2,5 lat potrafią bawić się w łatwe loteryjki obrazkowe, zabawy polegające na chowaniu, odszukiwaniu oraz nazywaniu schowanych przedmiotów. Dzieci w drugiej połowie drugiego oraz w trzecim roku życia potrafią już kierować się przy szukaniu schowanych przedmiotów barwą oraz kształtem jako oznaką miejsca, gdzie interesujący przedmiot został schowany.

Zabawy ruchowe

W drugiej połowie drugiego roku życia, dzieci z ogromną radością i z dużym pożytkiem dla swojego rozwoju ruchowego huśtają się już na niskich huśtawkach oraz korzystają z dostosowanych do tego wieku niskich zjeżdżalni, z koników na biegunach itp.

Początki rysowania

Prawidłowo rozwijające się dziecko potrafi już w wieku 2,5 lat posługiwać się ołówkiem. Okresem wstępnym – przygotowawczym w rozwoju rysowania jest stadium bazgrot, które trwa
u większości dzieci od połowy drugiego roku życia. Dziecko 2,8 miesięcy potrafi gryzmolić na papierze z dużym rozmachem i siłą, rysuje: szereg drobniutkich spiralek, maleńkie zygzaki, plamki, kreseczki.

 Ulepianki

Dziecko 2,5 letnie chętnie uderza kawałkiem plasteliny o deseczkę i zmienia w ten sposób kształt tworzywa. Łatwiej mu wykonać wałeczek ,,turlając” go jedną ręką, niż gdyby posługiwało się obiema rękami, łatwiej otrzymać kuleczkę przez ugniatanie kawałka plasteliny w palcach jednej ręki, niż ,,utoczyć” ją za pomocą odpowiednich ruchów obydwu dłoni.

Wycinanki

Technika wycinania wymaga koordynacji ruchów obydwu rąk, co jak wiadomo, przychodzi małemu dziecku z dużą trudnością. Początkowo dziecko wsuwa papier między ostrza nożyczek
w płaszczyźnie równoległej do nich, co uniemożliwia jego rozcięciu. W okresie 2,5 lat życia dziecka, cięcie papieru przypomina u niego bardziej ,,szarpanie”.

Uwaga, pamięć i wyobraźnia.

Uwaga dziecka 2,5 letniego jest mimowolna, mało podzielna, ma bardzo ograniczony zakres, słabą koncentrację i przerzutność . Dziecko w tym wieku interesuje się różnymi przedmiotami i zjawiskami, lubi oglądać i obserwować to co je otacza. Chociaż dziecko dwu i trzech letnie nie potrafi jeszcze lokalizować swoich wspomnieć w czasie to jednak zapamiętuje doskonale i potrafi przechowywać w pamięci przez długie miesiące, a nawet nieraz lata, zarówno przykre jak i przyjemne przeżycia. Dane z różnych dzienników obserwacji pozwalają stwierdzić, że dzieci pod koniec drugiego roku życia potrafią rozpoznać po upływie 2-3 tygodni znane osoby lub też przedmioty i zabawki. Wyobraźnia małego dziecka w wieku 2,5 lat jest jeszcze bardzo ściśle związana z jego spostrzeżeniami. O wzrastającej roli pamięci i wyobraźni świadczy fakt, że pod koniec 2 roku życia ustala się ostatecznie pojęcie przedmiotu. Dziecko w tym wieku nie tylko szuka aktywnie przedmiotu, który zniknął z pola jego widzenia, wymyślając nowe sposoby działania, lecz ujmuje ten przedmiot niezależnie od własnych czynności jako obiekt umieszczony w przestrzeni i w czasie. Przeobrażenia rozwojowe w wieku 2,5 lat życia dziecka nie zachodzą spontanicznie. Psychika dziecka kształtuje się w ścisłym kontakcie ze światem zewnętrznym. Dlatego też rozwój dziecka będzie przebiegać prawidłowo tylko wtedy, jeśli środowisko, które je wychowuje, otacza i kształtuje, będzie dla niego odpowiednie.

 Opracowała Malwina Król

Bibliografia:

1. Piaget J.; Studia z psychologii dziecka. Warszawa, 1996 r. 2. Rudik P. A.; Rodzaje zabaw dziecięcych i ich właściwości. Warszawa, 1950 r.

3. Trawińska H.; Zabawy rozwijające dla małych dzieci. Warszawa, 1988 r.

4. Żebrowska M.; Psychologia rozwojowa dzieci i młodzieży. Warszawa 1986 r.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

10 zabaw dla dwulatka

      Dwuletnie dziecko jest pełne energii, trudno mu usiedzieć na miejscu, a umiejętność raczkowania lub chodzenia sprawia, że czasami ciężko je okiełznać. Jego koordynacja ruchowa znacznie się poprawia, co zauważyć można nie tylko w przemieszczaniu się, ale również chwytaniu i rzucaniu. Wydłuża się również kontakt wzrokowy z innymi osobami oraz czas aktywnego słuchania. Wszystkie te elementy sprawiają, że nasza pociecha zaczyna skrupulatnie badać świat dookoła. Jest to odpowiedni moment, żeby jego wzmożone zainteresowanie skierować w stronę rzeczy, które jednocześnie wpłyną na jego prawidłowy rozwój. Dziecko powoli zaczyna interesować się rówieśnikami, jednak nadal większość zabaw należy do zadań rodziców.

Ruch to zdrowie

Maluch, który ukończył dwa latka ma masę energii, którą trzeba mądrze rozładować. Potrafi już chodzić, więc usiedzenie na miejscu dłużej niż 5 minut jest bardzo trudne. Wykorzystajmy to na wspólną zabawę na świeżym powietrzu, bo przecież ruch to zdrowie. Możemy wspólnie wykonywać podskoki, biegi na kilkumetrowe dystanse, czy przysiady. Pod koniec drugiego roku życia można również powoli wprowadzić rowerek. Zabawy ruchowe rozwiną motoryczne umiejętności malucha, a przy tym wyładują nadmiar energii zgromadzony w ciągu dnia, pobudzą apetyt i ułatwią zasypianie. Pamiętajmy by podczas wysiłku uzupełniać płyny, najlepiej podając dziecku wodę mineralną.

Budujemy wieżę

Dwuletnie dziecko może pochwalić się już dobrą koordynacją wzrokowo-ruchową, jest ona coraz lepsza, jednak precyzyjność wymaga jeszcze długiego treningu. Przydadzą się do tego klocki, najlepiej duże kwadratowe lub prostokątne, wykonane z plastiku lub drewna. Przy ich pomocy starajmy się wspólnie z dzieckiem zbudować jak najwyższą wieżę. Po kilku razach powinna ona osiągnąć 3-4 piętra. Największą radość sprawi natomiast możliwość rozsypania budowli.

Zabawy naśladowcze

Dzieci uwielbiają naśladować dorosłych, a zwłaszcza swoich rodziców. Wykorzystajmy moment, póki mamy jeszcze tak duży wpływ na dziecko. Poprzez powtarzanie możemy uczyć go wykonywania różnych czynności, a także wydawania dźwięków. Usiądźmy naprzeciwko dziecka i sprowokujmy go do powtarzania naszych ruchów np. zakryjmy jedno oko ręką, a drugą poprowadźmy rączkę dziecka tak, by wykonało to samo. Następnie powtórzmy ćwiczenie na drugą stronę. Kiedy dziecko zrozumie zasady gry możemy urozmaicać czynności – zamykać dwoje oczu, podnosić rękę, podskakiwać itp.

Gra w kolory

Do tej zabawy będą potrzebne przedmioty w różnych, najlepiej jednobarwnych kolorach oraz wiaderka lub miseczki w tych samych odcieniach. Zadaniem będzie posegregowanie przedmiotów według ich kolorystyki. Prosimy malucha żeby wrzucił zabawkę w odpowiednim kolorze do pojemnika o analogicznej barwie. Naukę znacznie wzmocni porównywanie wymienianych kolorów do rzeczy, które są tej samej barwy np. zielony jak listek, czerwony jak truskaweczka.

Smaczne obrazy

Dzieci uwielbiają rysować. Tworzą w ten sposób swoją rzeczywistość, wyrażają emocje i pobudzają wyobraźnię. Dwuletnie dziecko nie umie jeszcze sprawnie posługiwać się kredkami, dlatego świetnym sposobem na urozmaicenie twórczych zadań jest malowanie przy użyciu produktów spożywczych np. kaszy czy mąki. Rozsypujemy cienką warstwę produktu na dużej formie do pieczenia i pozwalamy dziecku przy użyciu paluszków tworzyć ciekawe obrazy. Plusem jest nieograniczona możliwość ścierania i próbowania od nowa, a do tego okazja do sensualnego poznawania świata.

Tor przeszkód

Pokonywanie różnego rodzaju przeszkód to dla malucha ogromna frajda. Stwórzmy mu więc domowy małpi gaj. Z krzeseł, zabawek, poduszek i sznurka ułóżmy tor przeszkód, który będzie pokonywał maluszek. Pamiętajmy, żeby przedmioty ustawić tak, by dziecko było zmuszone wykonać różne czynności w celu jego pokonania np. przeczołgać się w tunelu z krzeseł, przejść wzdłuż linii ułożonej ze sznurka, czy przeskoczyć z poduszki na poduszkę.

Plastusiowy pamiętnik

Niemal każdy dwulatek uwielbia zabawy manualne. Mimo tego, że jego sprawność jest jeszcze ograniczona, dobrze czuje się ugniatając coś, ściskając, wałkując. Zabawy twórcze z wykorzystaniem plasteliny to świetna rozrywka, która wspomaga rozwój dziecka. Na początek sami rozgrzejmy w dłoniach plastelinę, tak żeby była ona bardzo plastyczna i łatwa do formowania. Następnie pokażmy dziecku jak przy jej pomocy tworzyć kulki i wałeczki o różnej grubości i wielkości. Dla urozmaicenia do zabawy wykorzystać można masę solną, której wspólne przygotowanie również będzie wielką radością.

Językowe wygibasy

W tym okresie dziecko zaczyna znacznie więcej mówić i zwiększa się zakres jego słów. Musimy jednak pamiętać, by od najmłodszych lat wyrabiać w nim nawyk poprawnego mówienia. Ćwiczenia logopedyczne zamienić możemy w ciekawą zabawę. Język posłuży nam za główne narzędzie. Dziecko powinno położyć czubek języka na górnych ząbkach, a następnie energicznie przesuwać nim w lewo i w prawo. Potem wystawiając język jak najdalej próbować sięgnąć nim do nosa, a później do brody. Będzie to nie tylko sposób na poprawę humoru, ale i poprawę motoryki aparatu mowy.

Nazywamy świat wokół

Dwuletnie dziecko nie mówi jeszcze może zbyt wiele, jednak bardzo dużo rozumie. By poszerzać zakres jego słownictwa poświęćmy przynajmniej 10-15 minut dziennie na doskonalenie słownika. Wykorzystajmy do tego zabawki dziecka. Pokazujmy mu przedmiot i wymawiajmy głośno i wyraźnie jego nazwę np. dom, kot, pies, tak by zachęcić maluszka do powtórzenia. Pierwsze próby mogą być nieudolne, jednak systematyczne ćwiczenia szybko przyniosą rezultaty.

Artystyczne dzieła

Próby rysowania są nadal jeszcze bardzo nieporadne. Przyczyną jest mała sprawność ruchowa dziecka i nieumiejętne chwytanie (trzyma kredkę całą ręką). Mimo to pierwsze próby rysunku sprawiają wiele radości. Doskonalmy więc tę umiejętność poprzez codzienne ćwiczenia. Potrzebujemy do tego jedynie różnokolorowe kredki i kartkę. Starajmy się, by jak najczęściej korygować pozycję kredki w dłoni dziecka. W ten sposób będzie ono mogło intuicyjnie zrozumieć zasadę jej trzymania. Zacznijmy od rysowania prostych kresek, a następnie kół i spiral. Na koniec poprowadźmy rękę dziecka tak, by stworzyć ciekawy obrazek. W ten sposób pokażemy maluchowi jaki efekt można osiągnąć.

 

Źródło: http://klubmamaija.pl/podwajamy-pomysly-czyli-10-zabaw-dla-dwulatka/#

   TERAPIA W PIASKOWNICY

Metoda psychoterapii i wspierania rozwoju, wbrew pozorom adresowana nie tylko do dzieci , lecz także dla osób dorosłych i par. Posiada silny związek z klasyczną analizą Carla Gustawa Junga- pochodzi od jednej z najbardziej rozpoznawalnych i uznanych na świecie metod psychoterapii. Na świecie  stosowana z powodzeniem przez psychiatrów i psychologów już od przeszło 50 lat, w Polsce zyskuje dopiero na popularności. Do wytworzenia w uczestniku pożądanej zmiany wykorzystuje się w niej proces twórczy. Korzystający z metody pracuje wraz z terapeutą nad problemami przy użyciu miniaturowej piaskownicy. Jej przestrzeń, wielkości dużej szuflady wypełniona jest do połowy głębokości suchym lub mokrym piaskiem. Do dyspozycji uczestnika sesji jest także obszerny zbiór figurek przedstawiających ludzi, zwierzęta elementy natury, techniki  i symbole. Z pomocą tych środków  powstają małe światy, w których odnajdywane są głębokie znaczenia, leżące u podstaw problemów i stanowiące drogę do ich przezwyciężania. Atrakcyjność i rewolucyjność Terapii W Piaskownicy wynika przede wszystkim z przeniesienia procesu terapeutycznego w obszar zabawy. Sprawia  to, że korzystający z metody pozostaje w bezpiecznym oddaleniu od problemu, rozwiązywanego często w przestrzeni symbolicznej- na poziomie podświadomości.

Terapia w Piaskownicy jako metoda stymulująca rozwój:

-  rozwija kreatywność

- wzmacnia odporność emocjonalną

- pobudza wyobraźnię

- rozwija wrażliwość

Terapia w Piaskownicy jako metoda pracy z problemami pomaga w:

- pokonywaniu lęków

- poprawie samooceny

- przezwyciężeniu problemów edukacyjnych

- poprawie relacji z rówieśnikami

- przezwyciężaniu uczucia cierpienia i osamotnienia

- przezwyciężeniu zaburzeń zachowania i uwag

- radzeniu sobie z uczuciem depresji, przygnębienia i bezsilności

- radzeniu sobie z odczuciami złości, wściekłości i napadami szału

- pokonywaniu zaburzeń jedzenia

Justyna Gurazda

                                                                                                              Kamila Tokarczyk

                                                                                                              Monika Tomankiewicz

                                                                               Agnieszka Lisiewicz

---------------------------------------------------------------------------------

"ZABAWY ROZWIJAJĄCE DLA MAŁYCH DZIECI"

Warto przeczytać…

Dziecko w wieku żłobkowym wymaga szczególnej opieki wychowawczej, ponieważ obserwując otaczającą rzeczywistość, bierze z niej to co jest dla niego najwygodniejsze, a co nie zawsze jest najlepsze. Jest to okres gdzie dziecko nie ma wyrobionego zmysłu krytycznego, natomiast ma bardzo dobrze wyrobiony zmysł naśladowczy. Dlatego należałoby tak zorganizować świat, w którym ono żyje, aby mogło z niego czerpać jak najwięcej pozytywnych przykładów. Powinno się to wyrażać nie tylko w samym naszym zachowaniu, ale także w wiadomościach przekazywanym dziecku. W Książce Hanny Trawińskiej „ Zabawy rozwijające dla małych dzieci”, można  znaleźć wiele wskazówek i propozycji zabaw (ruchowych, umuzykalniających, dydaktycznych i tematycznych) dopasowanych do potrzeb najmłodszego dziecka. Wszystkie są poparte długoletnim doświadczeniem autorki, bowiem już ponad 30 lat pracuje w warszawskich żłobkach. Zdążyła podane zabawy praktycznie zweryfikować pod kątem wymagań i możliwości najmłodszych.

                                                                                      Justyna Gurazda

                                                                                      Kamila Tokarczyk

                                                                                      Monika Tomankiewicz

                                                                                      Agnieszka Lisiewicz